جنگ بین اراده و وسوسه های ایمونولوژیک

دسته بندی ها : یادداشت های تحلیلی 17 اردیبهشت 1399 ایمونولوژی تودی 179 بازدید

تردد لنفوسیت ها در غدد لنفاوی

فردی را تصور کنید (لنفوسیت T نایو)  که بعد از مدت ها  کتاب خود را باز میکند تا کمی مطالعه کند. با تمرکز استارت می زند اما رفته رفته عوامل محرک و برهم زننده تمرکز به سراغش می آیند. هزاران بهانه برای ترک خانه (غده لنفاوی) در آن لحظه وجود خواهد داشت. خرید، یک دورهمی دوستانه، هوای بارانی، هوای آفتابی، یک قرار هیجان انگیز و…

وسوسه گرها، مولکول های s1p

خارج از خانه (خون و لنف) پر است از عوامل جذاب (S1P)! بالاخره مقاومت پایان می پذیرد و لنفوسیت کتاب را بسته و با اشتیاق خانه (غده لنفوی) راترک می کند (افزایش S1PR1)! بعد از گذشت مدت زمانی عذاب وجدان و افزایش استرس، رفته رفته اشتیاقی که او را از خانه به بیرون کشید را از بین می برد و  این اشتیاق کمتر و کمتر می شود (کاهش S1PR1)! و در عوض انگیزه بالا برای بازگشت (CCR7) را به خانه باز می گرداند.

اراده داشته باش مرد (CD69)!

وجود یک حامی و یک فرد انگیزه دهنده  (شناخت آنتی ژن) باعث می شود تا اراده فرد (CD69) برانگیخته شود و اساسا به وسوسه ها، حتی مجال نفس کشیدن ندهد(عدم افزایش S1PR1)! و فرد بعضا روزها در خانه بماند و خود را ارتقا دهد (فعال شدن لنفوسیت های T ( ..البته پدران دوست داشتنی و سخت گیر (فینگلوماید  ) همیشه با چشمانی باز در کمین نشسته اند و با وسوسه ها با جدیت مقابله می کنند و فرد را در خانه حبث می کنند.

روزانه  25 میلیارد لنفوسیت از غدد لنفاوی عبور می‌کنند. هر لنفوسیت به طور میانگین روزانه یکبار از یک غده لنفاوی عبور می‌کند. لنفوسیت‌های T در غده‌های لنفاوی ساکن نیستند بلکه مانند آمیب با سرعت 12 (میکرون در دقیقه) در حرکت هستند. اما این میزان از تردد قطعا نیاز به مکانیسم هایی دقیق تنظیمی دارد که ورود و خروج لنفوسیت ها را با دقت کنترل کند. S1p جاذب لیپیدی است که غلظت آن در خون و لنف بر خلاف بافت ها به شدت بالا می باشد، چرا که آنزیمی خاص آن را در بافت تخریب می کند. لنفوسیت های در حال گردش در خون به دلیل غلظت بالای S1P گیرنده های S1PR1  خود را به شدت کاهش می دهند.

لنفوسیت های مبتدی تازه وارد غده لنفاوی شده بیان کمی از S1PR1 دارند. در لنفوسیت های مبتدی که موفق نشوند آنتی ژن را شناسایی کنند بعد از چند ساعت S1PR1 زیاد می شود و لنفوسیت آماده خروج می شوند. لنفوسیت های مبتدی که موفق شوند آنتی ژن را شناسایی کنند برای چند روزی افزایش بیان S1PR1 در آن ها به تاخیر می افتد و نسبت به شیب غلظت S1P بی تفاوت می شوند. این کار را CD69 انجام می دهد و مانع از افزایش این رسپتور می شود. لنفوسیت ها بعد از تمام شدن فرایند اجرایی شدنشان؛ (وقتی که اجرایی شوند CD69 را کم می کنند و در عوض بیان S1PR1 افزایش می یابد) از غده لنفاوی خارج می شود.

فینگلوماید نقش CD69 را بـازی می‌کند و اجـازه خـروج از لنفوسیت‌هـا را نمی‌دهــد، و بـه SIPR1 متصل می‌شـود.


ایمونولوژی تودی؛ بزرگترین جامعه ایمونولوژی کشور

ایمونولوژی تودی

راه آسان‌تری برای ارتباط با کاربران‌مان پیدا کرده‌ایم :) عضویت در کانال

مطالب زیر را حتما بخوانید:

قوانین ارسال دیدگاه در سایت

  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

نظرات کاربران

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    لینک کوتاه :
    question