بررسی عفونت مجدد کووید-19 کلید معما است!

دسته بندی ها : مقالات علمی 13 آبان 1399 ایمونولوژی تودی 517 بازدید

درک حفاظت از SARS-CoV-2 از طریق مطالعه عفونت مجدد

 

مترجم: منصوره کریمی کاخ | ایمونولوژیست | دانشگاه علوم پزشکی کرمان

درک خطر عفونت مجدد با SARS-CoV-2 در گروههای در معرض، راهی برای درک مسیر محافظت در برابر   SARS-CoV-2  جهت تولید واکسن فراهم می کند.

محرک اساسی برای توسعه فعلی واکسن ها در برابر ویروس SARS-CoV-2، این پیش فرض است که آنتی بادی های خنثی کننده، محافظت پایدار در برابر عفونت را فراهم می کنند و این براساس بخشی از تجربیات با سایر واکسن های ضد ویروسی می باشد. این تمایل به تولید آنتی بادی های خنثی کننده از طریق واکسن، از این ایده ناشی می شود که اگر پادتن ها جلوی ورود ویروس به سلول را بگیرند باید از عفونت جلوگیری کنند. یکی از معیارهای رایج برای اندازه گیری کارایی واکسن این است که میزان آنتی بادی خنثی کننده تولیدی مشابه باشد با آنچه که در اثر عفونت طبیعی ایجاد می شود، بر اساس این فرض که عفونت پاسخ هایی را ایجاد می کند که در برابر عفونت مجدد محافظت می کنند. در مورد  SARS-CoV-2، گزارشات اخیر در مورد عفونت مجدد، همانطور که توسط تفاوت توالی ویروسی، داده های بالینی و داده ها در مورد در معرض قرار گرفتن نشان داده شده است، سوالات مهمی را در مورد اینکه عفونت اولیه چگونه و تاچه اندازه می تواند در برابر عفونت مجدد محافظت ایجاد کند، مطرح کرده است.

این ایده که اولین عفونت از عفونت مجدد جلوگیری می کند، یک فرضیه طولانی مدت برای ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) بود، تا اینکه اولین بیمار مربوط به عفونت مجدد و حدود دو دهه پس از شروع پاندمی گزارش شد. اولین گزارش های مربوط به عفونت مجدد اچ آی وی که اغلب ” HIV superinfection” نامیده می شود، -زیرا عفونت مجدد در حالی که اولین عفونت هنوز وجود دارد اتفاق می افتد – با استفاده از ژنتیک ویروسی و شواهد بالینی و اپیدمیولوژیک مستند شده است.

تشخیص عفونت مجدد ویروسی با استفاده از مطالعات توالی از این نوع، به اختلاف کافی توالی بین سویه ها نیاز دارد تا اطمینان حاصل شود که یک عفونت جدید وجود دارد و به سادگی تکامل ویروس در خود فرد نیست.

 

درباره رمدسیویر بخوانید.

 

در case report  های اخیر مواردی درباره احتمال عفونت مجدد با SARS-CoV-2 نیز بر اساس ژنتیک ویروس های آلوده و مسافرت توسط فرد آلوده، وجود دارد. در یک مورد، با وجود منفی شدن دو تست RNA ویروسی، عفونت دوم حدود 4 ماه پس از برطرف شدن اولین عفونت در فردی تشخیص داده شد و در آن زمان برخی شواهد بالینی از یک عفونت حاد جدید در فرد وجود داشت. در این فرد، دو ویروس SARS-CoV-2 که با آنها آلوده شده است در 24 موقعیت نوکلئوتیدی متفاوت هستند، که برای تکامل جدید SARS-CoV-2 در یک فرد بیش از حد انتظار است. قابل توجه است که سویه ویروسی از یک کلاد متفاوت از سویه اولیه ای بود که فرد مبتلا شده بود و سویه دوم شبیه ویروس های منطقه ای بود که فرد در بازه زمانی به آنجا سفر کرده بود – داستانی تقریباً مشابه گزارش اولین مورد از عفونت مجدد !HIV در موارد دیگر که اخیراً منتشر شده است ، فاصله بین دو تا چهار ماه بین تشخیص RNA ویروسی SARS-CoV-2 و تفاوت توالی ویروس ها، از نظریه عفونت مجدد پشتیبانی می کند. در واقع دو مورد پرسنل مراقبت های بهداشتی بودند و به طور مداوم در معرض ویروس قرار داشتند، این احتمال را افزایش می دهد که این موارد در واقع موارد آلودگی مجدد باشد. عفونت مجدد نشان می دهد که پاسخ ایمنی به اولین عفونت برای محافظت در برابر عفونت مجدد کافی نبوده و وقوع آن فرضیه هایی را که در آن سطح و یا کیفیت آنتی بادی ها در عفونت طبیعی باید مورد هدف واکسن باشد به چالش می کشد.

با این حال ، چند case report به معنای عدم دستیابی به ایمنی‌زایی کامل نیست بلکه در عوض فرصتی برای بررسی دقیق وجود نقایص ایمنی در این بیماران فراهم می کند. بسیار مهم است که به یاد داشته باشید نتیجه گیری هایی که می توان از مجموعه کوچکی از case report ها داشت بسیار محدود است. یک مجموعه بزرگتر از موارد عفونت مجدد فرصتی را برای تعریف روشن تر معیار مورد نیاز برای حفاظت و شناسایی مواردی است که نمی تواند محافظت کند، ایجاد می کند.

مطالعات در مورد عفونت مجدد HIV ممکن است در اینجا آموزنده باشد. پس از گزارش اولین مورد superinfection ، چندین گروه با پیگیری جمعیتی که در معرض خطر عفونت اچ آی وی بودند شروع به بررسی تغییرات توالی ویروسی در گروه های خود کردند و دریافتند که عفونت مجدد شایع تر از حد انتظار است و در حدود نیمی از افراد بعد از بروز اولین عفونت اتفاق افتاده و این به این معنی است که اولین عفونت از محافظت بالایی برخوردار نبوده است. همچنین چندین مطالعه نشان داد که در هر زمان پس از اولین عفونت ممکن است عفونت مجدد ایجاد شود، بیشترین خطر اما بلافاصله پس از اولین عفونت بود، که به طور بالقوه نشان می دهد خطر اصلی قبل از کامل شدن پاسخ آنتی بادی به ویروس است، که برایHIV، ماه ها طول می کشد.

در نتیجه، تجربه HIV می تواند به عنوان راهنمای در نظر گرفتن اهمیت عفونت مجدد و چگونگی مطالعه این روش برای SARS-CoV-2  باشد. داده های فعلی نشان می دهد که آنتی بادی های SARS-CoV-2 طی هفته های آلودگی به اوج سطح خود می رسند، اما داده های متغیری در مورد سرعت کم شدن آنها با گذشت زمان وجود دارد و پیگیری طولانی تر برای درک کامل داینامیک آنتی بادی در عفونت ویروسی جدید و چگونگی تأثیر آن بر خطر عفونت مجدد، لازم است.

اما همچنان چندین نکته مهم باقی مانده است که باید در مورد عفونت مجدد با SARS-CoV-2 درک شود. برای مثال، آیا بروز عفونت مجدد یک پدیده نادر است که در افراد که دارای پاسخ های ایمنی ضعیف هستند رخ می دهد؟ اگر چنین است، چه محدودیتی در این پاسخ ها وجود دارد؟ آیا شواهدی وجود دارد که آنتی بادی های خنثی کننده به ویژه در این بیماران ضعیف است، و آیا موارد عفونت مجدد می تواند تیتر آنتی بادی و / یا سایر اقدامات ایمنی را که دیگر محافظ نیستند، روشن کند؟ آیا افرادی که مجدداً آلوده شده اند بیماری کمی دارند و بار ویروسی آنها کمتر از موارد عفونت اولیه است؟ این نشان می دهد که حتی اگر پاسخ ایمنی به عفونت برای تأمین ایمنی کافی نباشد، ممکن است فواید درمانی داشته باشد، که حداقل می تواند برای رویکرد واکسن مفید باشد. پاسخ به این سوالات و تعیین اینکه آیا عفونت اولیه برای محافظت در برابر عفونت کاری اساسی انجام می دهد یا خیر،  نیاز به پیگیری تسط مطالعت کوهورت مشخص دارد. این گروه ها باید شامل افرادی باشد که به دلیل شغل یا عوامل دیگر، به طور اجتناب ناپذیری در معرض خطر قرار گرفتن هستند، زیرا مطالعات در مورد عفونت مجدد، مانند مطالعات واکسن، برای اندازه گیری اثربخشی نیاز به مواجهه دارند. همچنین مهم است که گروههایی که جمعیتهای در معرض خطر عفونت مجدد را مطالعه می کنند با یکدیگر همکاری کنند، زیرا در صورت وجود حفاظت، موارد عفونت مجدد با سرعت کمتری نسبت به عفونتهای اول همراه خواهد بود و بنابراین این امر نیاز به مطالعه تعداد زیادی از افراد قبلا آلوده شده دارد..

سنجش های آزمایشگاهی مقایسه موارد و عفونت های مجدد باید از نظر بیولوژیکی تا حد امکان جامع و استاندارد باشد. به عنوان مثال، باید از یک روش خنثی سازی استفاده شود ، زیرا ارائه تنوع از طریق استفاده از روش های مختلف ، تعریف آستانه فعالیتی که موارد عفونت مجدد را متمایز می کند ، دشوارتر خواهد شد. مهمترین مورد، اندازه گیری میزان خنثی سازی تکثیر SARS-CoV-2  در سلولهایی است که اهداف طبیعی ویروس هستند. اگر محدودیت هایی در زمینه مدیریت ویروس عفونی وجود داشته باشد ، باید سنجش مورد استفاده برای سنجش ویروس تکثیر مورد استفاده قرار گیرد. حتی مهمتر از استفاده از سنجش های مشابه در سراسر مطالعات ، انجام آنها در یک آزمایشگاه واحد است. مطالعه عفونت مجدد با SARS-CoV-2 بسیار حیاتی است زیرا اگر پاسخهای آنتی بادی خنثی کننده در افرادی که مجدداً آلوده شده اند قوی باشد ، این نشان می دهد که مفاهیم واکسن باید متنوع شوند. این می تواند شامل در نظر گرفتن اپی توپ های متنوع آنتی بادی ، اعم از خنثی کننده و غیر خنثی کننده ، و بهینه سازی عملکرد موثر آنتی بادی ها و افزایش پاسخ های سلولی باشد. مطالعات روی جمعیت طبیعی در معرض HIV و آزمایشات واکسن نیز نشان داده است که تحقیقات باید فراتر از آنتی بادی های خنثی کننده باشند و سایر اقدامات عملکرد آنتی بادی را نیز در نظر بگیرند و چنین رویکرد گسترده ای برای مطالعات عفونت مجدد برای SARS-CoV-2 نیز به همان اندازه محتاطانه به نظر می رسد.

 

منبع: https://www.nature.com/articles/s41591-020-1121-z

 

ایمونولوژی‌تودی، بزرگترین جامعه ایمونولوژی کشور

ایمونولوژی تودی

راه آسان‌تری برای ارتباط با کاربران‌مان پیدا کرده‌ایم :) عضویت در کانال

مطالب زیر را حتما بخوانید:

قوانین ارسال دیدگاه در سایت

  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

نظرات کاربران

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    لینک کوتاه :
    question